Life Flowers


Ghandy lan Bapakne (Seri 7)
June 26, 2008, 9:12 am
Filed under: Serial Stories | Tags:

Raras rada shock, dene gheweke isa ngalami kahanan kaya ngono, diapusi, dioyak-oyak wong lanang arep disuntik narkotika. Raine rada pucet, tekan wengi ora isa nglalekake kedadeyan mau sore. Ghandy ora wani nyalahake mbak Rarase kuwi, kuwatir menawa malah dadi stress. Ghandy ngancani Raras, turu ning njogan motel in Pesisir Baron kuwi.

“Mbak, nek Mbak Raras njaluk aku ngeterke mulih ning Yogya, aku ora isa, aku lan kanca-kancaku bar wae lomba sirkuitan, kesel Mbak awakku, wus mbengi, mbebayani munggah mudhun gunung, dedalanan ning Gunung Kidul iki, sakjane pingin nggolek tukang pijet, nanging Mbak Raras malah arep kena bebaya, aku trima ngancani Mbak Raras…” kandhane Ghandy rada nggenah marang sedulure wadon.

“Ibu piye, Dy……”

“Ora usah kuwatir, aku ra bakal crita, ning Mbak Raras tak jaluk ora mbaleni maneh…………………………”

“Matursuwun ya nDy, nek ora ana kowe, aku wis kaya krupuk diremet-remet karo Indra, nanging aku kok isih ora isa nglalekake dheke………………”

“Yo wis, saiki Mbak Raras bobok sik……………….” kandhane Ghandy karo ngelus-elus lengene Mbak-e, “Mbak aku tak ngandhani kanca-kanca dhilit wae, engko dhak dha melu ora isa seren……………”

“Aja, nDy, aku urung wani……………………………..” kandhane Raras marang adhine kanthi melas.

“Dhilit tenin, Mbak………………………….”

Kutha Wonosari (more…)



Ghandy lan Bapakne (Seri 6)
March 25, 2008, 9:09 am
Filed under: Serial Stories | Tags:

wonosari-sekarang.jpgPesisir BaronGhandy lan kanca-kancane siji mbaka siji tekan dalan sing ngliwati Pesisir Baron. Wus arang bus, mobil, lan kendaraan liyane sing dha parkir ning sacedhake Baron. Kanca-kancane dha getun, amarga ngapa kok ora tekan mau awan, dadi ora isa nyawang laut lan dolanan ning sacedhake. Nek wengi lak ya ora penak-penaka. Akeh-akehe kendaraan wus mandheg ning papan parkir sacedhake motel. Motel sing paling penak tur ya ora larang, paling gedhe ning sacedhake kana, ya mung motel “Angel Park”. Sakjane jeneng kuwi ora patia cocok karo papane, amarga motel kuwi ora ngatonake glamour.

(more…)



Ghandy lan Bapakne (Seri 5)
February 29, 2008, 9:58 am
Filed under: Serial Stories | Tags:

pesisir-baron-1.jpgpantai-selatan2.jpgRaras lan Indra wus tekan ana ing salah sawijining motel ning Pesisir Baron, pojokan kutha Jogja. Bocah loro padha ngobrol ning ngarep kamar motel. Indra durung bisa ngenut niate marang Raras. Raras kawit mau malah kerasa gerah ning kamar. Pingin mlaku-mlaku ning pesisir ngarakake panas. Mula kuwi Indra lan Raras mung ning garep motel. Raras ora bisa nggagas apa sing dikarepke Indra.

Baron di menjelang hari gelap

(more…)



Ghandy lan Bapakne (Seri 4)
February 21, 2008, 10:04 am
Filed under: Serial Stories | Tags:

Kawit Eyange Gandhi gerah dirawat ning Rumah Sakit amarga nandhang gerah nafas rong wulaan kepungkur, Bu Dewo arang kondhur ning Yogya. Mulane putra-putrane katon bebas.

Raras kang biyasane yang-yangan karo pacare sing dadi fotografer ana ing salah sijine tabloid ibukota. Nek ana Bu Dewo mung disindir-sindir wae, apamaneh nek weruh Pak Dewo, saya ning didukani. Nek nggon ngene kiyi Bu Dewo rada keras amarga anak wadon mung siji aja nganti kecolongan. Aja ngangsi dikurangajari cah lanang. Nanging Raras ki angel kandanane. Ana Bu Dewo we sakpenake dhewe, apamaneh priyantune tindhak adoh ning Semarang nunggoni Bapake (Eyange Gandhi. Aryo, karo Raras). Pak Dewo malah lagi sibuk melu proyek panaliten karo NGO saka Australia kanggo nangani rehabilitasi candi-candi sing kena gempa.

(more…)



Ghandy lan Bapakne (Seri 3)
January 31, 2008, 4:16 am
Filed under: Serial Stories | Tags:
Minggu kuwi Pak Dewo ora tindhak ning kampus kaya biyasane kae, ora Minggu, ora dina liya-liyane mesthi ning kampus. Pak Dewo klebu dosen sing sregep, disiplin lan ndhuweni dedikasi babagan pendidikan kanggo masyarakat. Kaya ngapa raine katon abang ireng menawa nyawang putra-putrane sing ora ana sing gelem nerusake impen-impene. Gandhy anake ragil sing banget-banget ditresnani malah luwih seneng melu club balap. Sak wayah-wayah melu pertandingan balap ning daerah liya, ora isa full kuliah, apa maneh ngumpul keluarga. Nanging atine ora isa ngeculke ukara sing oar becik marang anak, sanajan Pak Dewo ora sarujuk menawa Gandhy dadi pembalap,nanging isih gelem ndongakake supaya anggone mbalap isa slamet lan menang.
balapam.jpg

Pak Dewo mung isa sangga uwang. Ora nyana-nyana dheweke nalika drijine ngolak-alik bukune Gandhy, ning kana ditemukake hasil kuliah semester iki, blas paling dhuwur ming B, kuwi we ming siji, liya-liyane C karo D. Raine Pak Dewo mundhak abang ireng nalika nyawang Gandhy malah ubeg nguthak-athik montor balape. Buku Diktat sing ning ngarepe dumadhakan diuncalake marang Gandhy.

“Breeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeek………..”

(more…)



Ghandy lan Bapakne (Seri 2)
January 1, 2008, 1:07 am
Filed under: Serial Stories | Tags:

Sore kuwi putra-putrine Pak Dewo dha ning omah. Pak Dewo durung kondhur saka kampus. Bu Dewo lagi nyirami tanaman. Kawit mau mung nyawang tanaman gelombang Cinta karo Rante Cinta. wah jan tanaman zaman saiki kok aneh-aneh wae.

Bu Dewo mung nggrundel nggon atine,’kepiye to le engko nek Ramamu bali, engko lak ming didhukani’ Raras mung nonton tv, Ghandy ket mau mung nguthak uthik montore, kakangne mung nggujengi biola. Apa ya dha ora mesakke karo mbokne sing lagi nyirami kembang, mbok direwangi sithik-sithik po piye, ra kethang mbedholke suket, Bocah saiki ora dong blas, wis dicontoni kae karo wong tuwane. Isa asam urat awakku nek tak rasakke banget. Wus tak serahna marang Gusti Allah wae.

(more…)



Ghandy lan Bapakne (Seri 1)
December 28, 2007, 8:55 pm
Filed under: Serial Stories | Tags:

Ghandy ngalor ngidul nggembret-nggembretke knalpot karo plengah-plengeh saka dhuwur motor balape. Kanggo Bapakne sing kerja dadi dosen ning pirang-pirang Universitas ning Indonesia, nek ming motor balap we ora kabotan. Ning sing marai Pak Dewo mangkel, Ghandy kuwi uwis digadang-gadang kudu ngganteni Pak Dewo dadi dosen. Blas, Ghandy ki kekeh kudu dadi pembalap, sing marakna dheweke pingin kaya Doni Tata, kancane dolan. Saking gregete ning pingin dadi pembalap, dheweke madhekke club pembalap, ra ketang mung ning sirkuit Ring Road Utara, nanging lak dhuwe club, club bocah enom dijenengi wae, borju-sin, sing disingkat saka anak-anak borju Sinduadi, kamangka kanca-kancane sing ana ming anak bakule bakso, bakule mie ayam, dodol seafood ning Monjali. Nanging jeneng kuwi wis marakke rame kampung ning sak cedhakke Ringroad kuwi. Doni Tata uwis tekan Malaysia, kuwi sing dha diconto.

(more…)



Wild Lion 6
April 18, 2007, 6:32 pm
Filed under: Hello World, Serial Stories | Tags: ,

Galery Pak Koen selalu didatangi tamu-tamu manca. Menjelang larut malam tamu-tamu bukannya semakin berkurang, tetapi justru semakin banyak. Kadang-kadang tetangganya ikut nimbrung di sana. Pak Koen sibuk melayani mereka. Ada beberapa lukisan batiknya laku malam itu. Kalau sedang laku hasil lukisannya itu, Pak Uban selalu mengundang para tetangganya yang selalu jaga malam untuk ditraktir seafood. Seafood itu langsung dipesan dari restaurant Muara Kapuas.

“Wah, Pak Koen, makmur ya, uangnya dolaran, yang beli lukisannya saja landha-landha…”

“Wualah, rezeki dari Gusti Allah, syukuri saja……Aja mung nyawang aku…”

“Tapi, aku bener-bener heran lho, Mas Koen, Mas Koen ini kurang apa, ada uang, ada rupa, ada otak, kok ya nggak mau nggandeng cewek-cewek, ambil satu lah pengunjung galeri, kebanyakan jet zet….”

“Saya itu sendiri bukan berarti nggak ada isteri e Mas, bojoku ki ning Australi, kae lho sing fotone tak pasang ning galeri…..Apamaneh nek weruh cah-cah sing dha sinau lukis batik wingi kae, wah, leh ku kangen anakku banget-banget………….”

“Wah, lha wong artis saja isterinya di depan mata juga masih selingkuh, masih macam-macam, lha kok Mas Koen masih saja setia………..”

“Loh, kita ini orang Jawa, setinggi-tingginya pendidikan priyayi Jawa, harusnya kalau cinta itu sekali untuk isteri untuk selamanya, bukan untuk mainan, walaupun memang saya agak kurang beruntung……………….”

Piring-piring yang ada cumi, udang itu akhirnya tinggal kuah-kuah. Di tempat sampah menumpuk duri-duri ikan bawal dan kulit udang. Satu per satu mereka mencuri piring-piring yang mereka pakai. Mereka merasa tidak enak karena sudah ditraktir oleh Pak Koen, e kok malah ninggali cucian. Tanpa segan-segan para petugas ronda membantu Pak Koen menutup joglo galeri itu.

“Wah, kalau kehilangan satu lukisan saja, Pak Koen sudah kehilangan uang ratusan ribu………Pak Koen, Pak Koen bejonya sampeyan. Kami sih bisanya cuma menjadi tukang……….”

“Tukang, tukang itu juga halal, kalau ditekuni pasti bisa untuk memenuhi kebutuhan hidup, bisa untuk menyekolahkan anak, ditabung sedikit demi sedikit, soalnya biaya sekolah kan mahal……..” kata Pak Koen sambil membersihkan kursi goyangnya yang agak berdebu.

“Pak Koen, Kami keliling dulu ya Pak, besok lagi, makasih seafoodnya……….”

“Iya, iya, besok ke sini lagi, memandangi bintang-bintang malam di angkasa sana…………..”

“Tentu saja, apalagi kalau ditraktir lagi, wah mak nyos, bisa lupa pulang…”

“Bener, makasih banget, Pak, mudah-mudahan Pak Koen bisa ketemu sama Diana dan anaknya lagi. Biar kebahagiaan Pak Koen tambah lengkap………..”

“Hue, dicuci dulu bekas makannya, nggak tahu diri amat, sudah ditraktir, nggak mbantu nyuci piring. Kasihan Pak Koen….”. Sebelum meninggalkan joglo galeri Pak Koen, para petugas ronda itu mencuci bekas makan mereka. Sarungpun mereka ikatkan di pinggang.

Begitu Bapak-Bapak petugas ronda meninggalkan joglonya, Pak Koen seperti biasanya menikmati malam-malam yang dingin sendirian. Di kamar tidurnya yang sekaligus studionya dia menerawang jauh hingga ke negeri Kanguru. Di sanalah dulu dia menyayat dan tersayat hatinya dan hati orang yang dicintainya gara-gara cinta pada adat yang berbeda. Dia kian jauh menerawang tanpa sadar bahwa buah hatinya sedang menimba ilmu di jantung kota Jogja.

********

Bunga-bunga bougenvile di Pusat Studi Indonesia, Fakultas Ilmu Budaya bermekaran. Satu per satu berguguran tertiup angin pagi. Daunnya dibasahi embun yang tetes demi tetes turun dari daun ke daun. Kamboja di depan laboratorium purbakala juga menebarkan keharuman. Baik Titis maupun Paulina sedang sibuk dengan urusan-urusan masing-masing. Titis sibuk mempersiapkan seminar proposal skripsinya. Proposal harus dikumpul paling lambat tiga bulan lagi. Dia mengalami kebingungan dalam mencari tema. Dia harus memilih sumber yang berbahasa Belanda yang melalui proses penggalian yang lama atau sumber bahasa lokal.

Paulina juga sedang sibuk menghadapi ujian midsemester. Berhari-hari tutorial diliburkan dan akan disambung setelah midsemester selesai. Paulina untuk sementara harus melupakan Titis dan keinginan untuk menemukan Bapak kandungnya.

Titis sendiri mulai menemukan ide, dia kan menulis perjalanan seni rupa di Indonesia sejak zaman klasik hingga zaman kontemporer. Dia mulai menetukan siapa ya sumber lisannya. Terbersit di dalam ingatannya, oh ya Pak Koen. Dia pasti bisa membantu. Siapa lagi………Wah, berarti nanti sore harus datang ke rumahnya dulu. Mau ngajak Paulina enggak ya, dia merasa nggak enak karena Paulina baru ujian. Masak sih sudah jauh-jauh datang dari Australia, malah nggak bisa mengerjakan ujian. Tetapi, Paulina kan sangat antusias untuk mengetahui jati diri Pak Koen lebih jauh. Bagaimana ia bisa mengajak. Ketika jam istirahat Titis menemui Paulina di Pusat Studi Indonesia.

“David, lihat Paulina tidak, dari tadi nggak ketemu. Dia ikut ujian kan tadi?” tanya Titis pada David yang kebetulan duduk-duduk di taman.

“Kenapa sih kamu, cewek kok cari cewek, carilah daku Tis, aku rela melayanimu, aku rela melakukan apapun, aku juga rela menemanimu ke mosque…?”

Sebelum David ngerjain Titis lebih jauh, Paulina sudah nongol, “Hello, Tis, apa kabar, aduh aku kangen kamu, ada pa kok mencari saya?”

David hanya berdehem, “hmm,…hmmmm, kayak lesbian, cewek kok cari cewek…, carilah daku, jadikan aku pacarmu…”

Celetukan David itu sempat membuat Paulina senewen, tetapi Paulina sadar David memang bocor, walaupun begitu dia sangat ramah. Paulina hanya tersenyum dan melempari David dengan kulit salak. Setengah terengah-engah Titis bicara pada Paulina, “Paulina, saya kan punya ide mau membuat proposal skripsi tentang sejarah seni rupa, jadi aku perlu cari sumber lisan, salah satunya Pak Koen, kamu mau ikut enggak, kalau ikut nanti sehabis sholat Asar kita ke sana……Kalau kamu tidak keberatan”

“Maksudnya habis jam tiga ya, itu ide bagus, aku ikut……..”

“Loh, kamu kan lagi ujian, gimana……….”

“Tidak masalah, aku masih ingat isi mata kuliahnya Pak Baskoro, kan hanya sebentar….Jam berapa kita berangkat, ketemu di mana ?”

“Bagaimana kalau jam setengah tiga di sini……….Aku juga ada midsemester kok, sampai jumpa nanti……Bye”.

“Sudah nih……..beneran?” celetuk David. Titis dan Paulina hanya melemparinya biji dan kulit salak. David menutup mukanya dengan diktatnya, “Kurang ajar, sialan….ha…ha…ha, wah ketemu Xena dan temannya nih, sudah ngalah nih”

Kemudian Titis dan Paulina menuju ke ruang ujian masing-masing. Untuk sementara melupakan urusan masing-masing, berusaha mendapat nilai plus dalam ujian masing-masing.

*********

From : www.ekosuryanti.blogsome.com